به گزارش خبرگزاری فارس از مازندران، در شالیزارهای سبز جایی که بوی برنج تازه با نسیم میرقصد صدای سوختن خاک به گوش میرسد؛ صدایی بیصدا اما ویرانگر؛ برخی کشاورزان در شهرهای بابل و آمل پس از برداشت محصول، شعلهای بر بقایای کاه و کلش میافکنند؛ شعلهای که نهتنها خاک را میسوزاند بلکه خاطرهای تلخ از بیتوجهی به طبیعت در دل زمین باقی میگذارد.در میان هشدارهای کارشناسان و تلاشهای دستگاههای اجرایی خاک مازندران همچنان در کشاکش میان سنت و علم، میان بیتوجهی و آگاهی نفس میکشد، نفسهایی که گاه در دود آتش خاموش میشود و گاه با نسیم آگاهی جان میگیرد.
سوزاندن کاه و کلش اگرچه در نگاه نخست راهی ساده و کمهزینه برای پاکسازی زمین بهنظر میرسد اما در واقع زخم عمیقی بر پیکره خاک و اکوسیستم منطقه وارد میکند.
هادی باقری معاون بهبود تولیدات گیاهی سازمان جهاد کشاورزی مازندران در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری فارس در مازندران، اظهار کرد: این روزها برخی از کشاورزان در اراضی شهرهای مرکزی استان ازجمله بابل و آمل اقدام به آتش زدن کاه و کلش در مزارع شالیزاری کردند.وی با نگرانی از این روند، گفت: آتش زدن کاه و کلش، خاک را از عناصر حیاتی تهی میکند و برخلاف قانون هوای پاک است و این کار نهتنها غیرقانونی بلکه غیرمنطقی است.اما چرا این رفتار ادامه دارد؟ پاسخ را باید در بحثهای مختلف فرهنگی، اجتماعی و سایر جستوجو کرد.
حسین حیدرپور معاون حفاظت محیطزیست استان مازندران نیز در گفتوگو با خبرنگار فارس، معتقد است که اشتباه اصلی در نگاه به کاه و کلش نهفته است، ما آن را پسماند میدانیم در حالیکه در بسیاری از کشورها همین مواد بهعنوان منبعی ارزشمند برای تولید کمپوست، خوراک دام یا حتی انرژی استفاده میشود.معاون اداره کل حفاظت محیطزیست مازندران بیان کرد: نبود صنایع تبدیلی، کمبود آموزشهای کاربردی، و ضعف در فرهنگسازی باعث شده کشاورزانی که سالها با زمین زندگی کردهاند امروز در برابر آن بایستند.
حیدرپور تأکید کرد: سوزاندن کاه و کلش خاک را عقیم میکند و مواد آبی آن را از بین میبرد و در بلندمدت حاصلخیزی زمین را تهدید میکند.وی در کنار هشدارهای قانونی و زیستمحیطی، تلاشهایی برای اطلاعرسانی در دستور کار قرار گرفته است، از مکاتبه با دهیاران و شوراها گرفته تا استفاده از تریبونهای نماز جمعه اما آیا این اقدامات کافی است؟در این میان فناوری نیز میتواند ناجی خاک باشد، کمباینهای مجهز به خردکن، امکان جذب کاه و کلش در بافت زمین را فراهم کردهاند؛ راهحلی که هم ساده است، هم پایدار اما برای تحقق آن نیاز به آموزش، حمایت و باور داریم.بر اساس ماده ۴۵ قانون حفاظت و بهرهبرداری از جنگلهها و مراتع (آتش زدن نباتات در مزارع و باغات داخل یا مجاور جنگل بدون اجازه و نظارت ماموران جنگلبانی ممنوع است در صورتی که در نتیجه بی مبالاتی حریق در جنگل ایجاد شود، مرتکب به حبس تادیبی از دو ماه تا یکسال محکوم خواهد شد).
امروز بیش از هر زمان دیگری، نیاز به بازنگری در سیاستهای کشاورزی، سرمایهگذاری در صنایع تبدیلی، و آموزش کشاورزان احساس میشود. فناوریهای نوین مانند کمباینهای مجهز به خردکن، میتوانند نقش مؤثری در جذب بقایای گیاهی در خاک ایفا کنند اما بدون حمایت و فرهنگسازی، این ابزارها نیز به حاشیه رانده خواهند شد.باید گفت آینده کشاورزی مازندران در گرو تصمیمهایی است که امروز گرفته میشود؛ تصمیمهایی که میتوانند خاک را زنده نگه دارند یا آن را به خاکستری بیجان تبدیل کنند، شاید وقت آن رسیده که بهجای سوزاندن، بیاموزیم چگونه با طبیعت همنفس شویم؛ نه در آتش، که در آگاهی.#مزارع#شالیزار#کاه_کلش#کشاورزی#آتشسوزی #حریق#حفاظت#محیطزیست #نظارت
0 نظر